باب 6 حكم مصالحه با وارثان متوفى و طلبكاران موصى 1493 - ( 1 ) عبدالرحمان بن حجاج و داود بن فرقد گويند : « از امام صادق عليه السلام سؤال كرديم : مقدارى از مال يتيمان نزد شخصى هست و او نمىپردازد تا يتيمان مىميرند . آن‌گاه نزد وارثان و وكلاى آنان مىرود و با آنان مصالحه مىكند كه بخشى از آن را بپردازد و از بخش ديگر آن بگذرند و او را نسبت به گذشته حلال كنند . آيا نسبت به آن بىحساب مىشود ؟ امام عليه السلام فرمود : آرى . » 1494 - ( 2 ) سهل گويد : « از امام رضا عليه السلام سؤال كردم : شخصى به مقدارى بدهكارى وصيت مىكند ولى پيوسته اشخاصى مىآيند و ادعاى طلبكارى از وى مىكنند و براى ادعاى خود ، بيّنه اقامه مىكنند يا سوگند مىخورند . در اين باره چه دستورى مىدهيد ؟ امام عليه السلام فرمود : نظر من اين است كه بر آن مصالحه شود تا امانت هايش پرداخت شود . » باب 7 جواز مصالحه بر آرد كردن گندم 1495 - ( 1 ) حلبى گويد : « از امام صادق عليه السلام سؤال كردم : شخصى چند قفيز گندم را به آسيابان مىدهد تا در برابر چند درهم آرد كند . وقتى آسيابان آنها را آرد مىكند ، درهم‌ها و يك قفيز آرد به وى مىدهد و آن چيزى است كه ميان مردم ، متداول و معروف است . امام عليه السلام فرمود : اشكال ندارد ، هرچند با او تعيين نرخ نكرده باشد . »